و مرا صدفی که مرواریدم تویی

و خود را اندامی که روحت منم

و مرا که دلم تویی

و خود را معبدی که راهبش منم

و مرا قلبی که عشق تویی

و خود را شبی که مهتابش منم

و مرا قندی که شیرینی اش تویی

و خود را طفلی که پددرش منم

و خود را انتظاری که موعودش منم

و مرا التهابی که آغوشش تویی

و خود را هراسی که پناهش منم

و مرا تنهایی که انیسش تویی

و ناگهان سرت را تکان میدهی و می گویی:

نه هیچ کدام

هیچ کدام این ها نیست چیز دیگری است

یک حادثه دیگری و خلقت دیگری

و داستان دیگری است

و خدا آن را تازه آفریده است

دکتر علی شریعتی

وی تمامی داشته های خود را در خدمت دین قرار داد و از بسیاری خواسته ها چشم پوشید.

دانش غیرت جسارت و هنر شریعتی به بهترین شکلی بازگو کننده ی رنج هایی بود که او می کوشید و بیانگر دردهایی است که مردم این دیار پیوسته با آن چهره به چهره بوده اند.

و به راستی که آنان که اهل تفکر و تامل هستند می فهمند که شریعتی استاد بزرگی بود و جامعه  و جوانان امروز از وجود همچین گوهر با ارزشی که مانند ندارد بی بهره اند..

تقدیم به معلم شهید دکتر علی شریعتی

به سراغ هم آمدند.

ناگهان برقی زد و قهقهه ی دیداری.

و دو نیمه سیب سقراطی یک سیب شد.

و باریدن گرفت.

و نخستین بهار آغاز شد.

(زنده یاد دکتر علی شریعتی)

ای پرستو که پیام آور فروردینی

                                          بگریز از من از من بگریز!

باغ پژمرده پامال زمستان ها

                                      چشم بر راه بهاری نیست

                      دکتر علی شریعتی

                               ولی در نماز پایان است

شاید این بدان معناست که

                                 پایان نماز دیدار است.

(دکتر علی شریعتی)

کسی را که دوست داری ٬ دوستت ندارد

کسی که تو را دوست دارد٬تو دوستش نداري

اما  کسی که تو دوستش داری و او هم دوستت دارد ٬

به رسم و آیین زندگانی به هم نمی رسند .

                                          و این رنج است

                                                       زندگی یعنی این .

خدايا:

به هر كه دوست ميداري بياموز كه

عشق از زندگي كردن بهتر است

و به هر كه دوست تر مي داريبچشان كه

دوست داشتن از عشق بر تر است.

"دكتر علي شريعتي"

 

تو می دانی و همه می دانند که زندگی از تحمیل لبخندی بر لبان من از آوردن برق امیدی در نگاه من از بر انگیختن موج شمعی در دل من عاجز است.تو می دانی و همه می دانند که شکنجه ها دیدن به خاطر تو زندانی کشیدن به خاطر تو و رنج بردن بپای تو تنها لذت بزرگ زندگی من است.از شادی توست که من در دل می خندم و از امید های توست که برق امید در چشمان خسته ام می درخشد و از خوشبختی توست که هوای پاک سعادت را در ریه هایم احساس می کنم. نمی توانم خوب حرف بزنم نیروی شگفتی را که در زیر این کلمات ساده و جمله های ضعیف و افتاده پنهان کرده ام دریاب... دریاب... من تو را دوست دارم همه ی زندگی ام و همه ی روزها و همه ی شبهای زندگی ام هر لحظه از زندگی ام بر این درستی شهادت می دهند شاهد بوده اند و شاهد هستند.

آزادی تو مذهب من است ....

                                     خوشبختی تو عشق من است....

                                                                             آینده تو تنها آرزوی من

است

دکتر علی شریعتی

اگر تنهاترين تنهاها شوم ، بازم خدا هست ،

 او جانشين همه نداشتن هاست .

نفرين و آفرين ها بي ثمر است .

اگر تمامي خلق گرگهاي هار شوند

و از آسمان هول و کينه بر سرم بارد

 تو مهربان جاودان آسيب ناپذير من هستي

اي پناهگاه ابدی ! تو مي تواني جانشين همه بي پناهي ها شوي

تو را به اندازه ی تمام روزهایی که نزیسته ام دوست میدارم

به خاطر عطر نان گرم 

                                  و عطر آغوشت

تو را به خاطر نخستین گلها دوست میدارم

تو را به خاطر دوست داشتن دوست میدارم

تو را به جای تمام کسانی که دوست نداشته ام دوست می دارم 

 یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.

پرواز بياموز...

دكتر علي شريعتي

هنر من و بزرگترین هنر من: فن زیستن در خویش. همین بود که مرا تا حال زنده داشت. همین بود که مرا از اینهمه دیگرها و دیگران بیهوده مصون می داشت.

 هر گاه با دیگران بودم خود را تنها می دیدم. تنها با خودم، تنها نبودم اما، اما اکنون نمی دانم این "خودم" کیست؟ کدام است؟

هر گاه تنها می شوم گروهی خود را در من می آویزند که منم و من با وحشت و پریشانی و بیگانگی در چهره هر یک خیره می شوم و خود را نمی شناسم! نمی دانم کدامم؟

می بینی که چه پریشانی ها در بکاربردن این این ضمیر اول شخص دارم، متکلم! نمی دانم بگویم از اینها من کدامم یا از اینها من کدام است؟ پس آنکه تردید می کند و در میان این "من" ها سراسیمه می گردد و می جوید کیست؟ من همان نیستم؟ اگر آری پس آنکه این من را نیز هم اکنون نشانم می دهد کیست؟

اوه که خسته شدم! باید رها کنم. رها میکنم اما چگونه می توانم تحمل کنم؟

تا کنون همه رنج تحمل دیگران را داشتم و اکنون تحمل خودم رنج آورتر شده است.

می بینی که چگونه از تنهایی نیز محروم شدم؟! 

   « دکترعلی شریعتی »

( هبوط در کویر ) 

ميان هر رگم از عشق جوي مي جاري ست

چنين كه مست تو هستم چه جاي هوشياري است؟

چو برق جستن و خندان به مرگ پيوستن

جنون عشق چه زيباست،گرچه بيماريست

ز شور عشق،شب و روز،پلك سنگينم

به حالتي است كه فارغ ز خواب و بيداريست

اگرچه عقل مجال حضور مي طلبد

حذر مراست ز ديوانه اي كه آزاري است

تو را كه دشنه به اشك آب داده ام ،نه عجب

اگر كه تشنه به خون است و زخم او كاري است

ببند اين دل ديوانه خوي را كه ازو

مرا اميد رهايي بدين گرفتاري ست

چو نيست نامه از سويت،نسيم از كويت

چه كامكاريم از ياري و هواداري ست؟

طلوع مهر تو در طليعه ي سحر است

عبور زورق زر از كران زنگاري ست

به بار دانشت،اي دوست،حسرت است مرا

اگرچه رمز سبكباليم سبكباري ست

افق به سرخي عشق است گاه پروازم

كه بال برفيم از خون و شعله گلناري ست

به پاسخم غزلي ساز كن كه حافظ گفت:

"بنال بلبل اگر با منت سر ياري ست…"

(سیمین بهبهانی)

تقدیم به او که با هر نفسم هزاران بار دوسش دارم.

در چنین مواقعی باید بپرسیم:"چند بار نثار کردن عشقمان را از ما خواسته اند و ما امتناع کرده ایم؟چند بار از نزدیک شدن به کسی و گفتن آن که که دوستش داریم،ترسیده ایم؟

نوشته ی پائولو کوئلیو در کتاب مکتوب

                              شناخت علی(ع)ذهنیت است

                              و حب علی احساس

                             اما تشیع علی(ع) عمل است!

روشن کرد.با مفاهیمی چون انتظار امید انقلاب اتهام شهادت همیشه سر آغاز هر جوانی است که با

جانی شوریده پا در بزنگاه اندیشیدن می گذارد. دکتر همیشه جوان است. و اگر نیست اما فکرش یادش و

عقایدش همیشه همراه من است.

روحش شاد و یادش گرامی.

كاش آسمان حرف كوير را مي فهميد و اشك خود را نثار گونه هاي خشك كوير مي كرد.

كاش دلها آنقدر خالص بودند كه دعا ها قبل پائين آمدن دستها مستجاب مي شدند.

كاش مهتاب با كوچه هاي تاريك شب آشنا تر بود.

كاش بهار آنقدر مهربان بود كه باغ را به دست خزان نمي سپرد.

كاش در قاموس غصه ها ، شكوه لبخند در معني داغ اشك گم نمي شد.

كاش مرگ معناي عاطفه را مي فهميد

و یکی چگونه میتوانست باشد؟

هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند هست

و خدا کسی که احساسش کنند نداشت

عظمت ها همواره در جستجوی چشمی است که آنرا ببیند

خوبی ها همواره نگران که آن را بفهمند

و زیبایی همواره تشته دلی است که به او عشق ورزد

و قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد

و غرور در جستجوی غروری است که آنرا بشکند

و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پر اقتدار و مغرور

اما کسی نداشت

و خدا آفریدگار بود و چگونه می توانست نیافریند

زمین را گسترد و آسمانها را بر کشید

و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود

و با نبودن چگونه توانستن بود؟

عدم بود و خدا بود و با او

و عدم گوش نداشت

حرفهایی است برای گفتن که اگر گوشی نبود نمی گوییم

و حرف هایی است برای نگفتن

حرف های خوب و بزرگ و ماورایی همین هایند.

و سرمایه هرکسی به اندازه حرف هایی است که برای نگفتن دارد

و خدا برای نگفتن حرف های بسیار داشت

درونش از آنها سر شار بود

و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد؟

و خدا بود و عدم و جز خدا هیچ نبود

در نبودن نتوانستن بود

با نبودن نتوان بودن

و خدا تنها بود

هرکسی گمشده ای دارد

...و خدا گمشده ای داشت

                  ستایش کردم ، گفتند خرافات است

                             عاشق شدم ، گفتند دروغ است

                                       گریستم ، گفتند بهانه است

                                                   خندیدم ، گفتند دیوانه است

دنیا را نگه دارید ، می خواهم پیاده شوم !

« دکتر علی شریعتی »

عشق به آزادی سختی جان دادن را بر من هموار می سازد.

عشق به آزادی مرا همه عمر در خود گداخته است.

آزادی معبود من است

به خاطر آزادی هر خطری بی خطر است

هر دردی بی درد است

ها زندانی رهایی است

هر جهادی آسودگی است

هر مرگی حیات است

مرا این چنین پرورده اند من اینچنینم

پس چرا از فردا می ترسم؟

....من تنهایی را از آزادی بیشتر دوست دارم.

(دکتر علی شریعتی)