بارها با هديه دادن شاخه گل سرخ به تو, دوست دارم را در وجود تو پروراندم

من از دست زمانه گله دارم                      که فرو برد مرا در حال زار خویش

از دورنگی های این روزگار می ترسم         چرا که تنها گذاشت مرا در غم خویش

من از بخت بد خود بیزارم                        که مرا برده در دنیای غم آلود خویش

آه و افسوس من از این شانس و اقبال است که مرا گرفتار کرد به دنیای خیالی خویش

اینک من مانده ام و افسوس و هزاران ناله   از دست بخت بد و روزگار خویش

                     شعر از خودم  لطفا نظر بدید

چیزی برای عشق ورزیدن

آرزومند چیزی بودن

اینهاست اصول والای خوشبختی

بین دو انسان

حیرت انگیزترین چیزهاست

چنین عشقی

با جستجو

و یا با آرزوی سودایی

به دست نمی آید

بلکه

پیشامدی است آسمانی

        خداوندا انسان بودن و انسان ماندن در این دنیا چه سخت است و چه رنجی می کشد آن کس که انسان است و از احساس سرشار.

و می پرسند چرا؟

من به پدیده هایی که هرگز نبوده اند می اندیشم و می پرسم چرا نه؟

نمی خواهم بدانم کوزهگر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد

بدست طفلکی گستاخ و بازیگوش

او یک ریز و پی در پی دم گرمش را سخت بر آن بفشارد

خواب خفتهگان خفته را آشفته تر سازد

                           دکتر علی شریعتی

                    نان آزادی فرهنگ ایمان و دوست داشتن