و یکی چگونه میتوانست باشد؟

هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند هست

و خدا کسی که احساسش کنند نداشت

عظمت ها همواره در جستجوی چشمی است که آنرا ببیند

خوبی ها همواره نگران که آن را بفهمند

و زیبایی همواره تشته دلی است که به او عشق ورزد

و قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد

و غرور در جستجوی غروری است که آنرا بشکند

و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پر اقتدار و مغرور

اما کسی نداشت

و خدا آفریدگار بود و چگونه می توانست نیافریند

زمین را گسترد و آسمانها را بر کشید

و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود

و با نبودن چگونه توانستن بود؟

عدم بود و خدا بود و با او

و عدم گوش نداشت

حرفهایی است برای گفتن که اگر گوشی نبود نمی گوییم

و حرف هایی است برای نگفتن

حرف های خوب و بزرگ و ماورایی همین هایند.

و سرمایه هرکسی به اندازه حرف هایی است که برای نگفتن دارد

و خدا برای نگفتن حرف های بسیار داشت

درونش از آنها سر شار بود

و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد؟

و خدا بود و عدم و جز خدا هیچ نبود

در نبودن نتوانستن بود

با نبودن نتوان بودن

و خدا تنها بود

هرکسی گمشده ای دارد

...و خدا گمشده ای داشت

                  ستایش کردم ، گفتند خرافات است

                             عاشق شدم ، گفتند دروغ است

                                       گریستم ، گفتند بهانه است

                                                   خندیدم ، گفتند دیوانه است

دنیا را نگه دارید ، می خواهم پیاده شوم !

« دکتر علی شریعتی »

عشق به آزادی سختی جان دادن را بر من هموار می سازد.

عشق به آزادی مرا همه عمر در خود گداخته است.

آزادی معبود من است

به خاطر آزادی هر خطری بی خطر است

هر دردی بی درد است

ها زندانی رهایی است

هر جهادی آسودگی است

هر مرگی حیات است

مرا این چنین پرورده اند من اینچنینم

پس چرا از فردا می ترسم؟

....من تنهایی را از آزادی بیشتر دوست دارم.

(دکتر علی شریعتی)

و آسمان را کفر میگویی.خداوندا تو در قران جاویدت هزاران وعده ها دادی که نامردان بهشت را نمیبینند

من اما دیده ام نامرد نامردی که با خون تن مردم هزاران کاخ میسازد.خداوندا تو میگویی اگر اهریمن

شهوت بر انسان حکمفرما شود من او را با صلیب خویش مصلوب خواهم کرد من اما دیده ام چشمان

شهوت باز فرزندی که بر اندام لخت مادرش چون ژاله می لغزید.اگر مردانگی این است به نامردی قسم

نامرد نامردم اگر روزی به عرشت باز آیی لباس فقر پوشی و با مردم در آمیزی برای لقمه ای نان به زیر

پاینامردان شب آزرده و دل خسته به سوی خانه باز آیی

زمین و آسمان را کفر میگویی

                                           نمیگویی؟ !

 (معلم شهید دکتر علی شریعتی)

                                              میتوان قصه نوشت شعر سرود

می توان از غم عشق ماتم داشت

                                              می توان دلخوش کرد به کلامی که شنید

از دو خط نامه او

                                             می توان داغ شد و شعله کشید