و مرا صدفی که مرواریدم تویی

و خود را اندامی که روحت منم

و مرا که دلم تویی

و خود را معبدی که راهبش منم

و مرا قلبی که عشق تویی

و خود را شبی که مهتابش منم

و مرا قندی که شیرینی اش تویی

و خود را طفلی که پددرش منم

و خود را انتظاری که موعودش منم

و مرا التهابی که آغوشش تویی

و خود را هراسی که پناهش منم

و مرا تنهایی که انیسش تویی

و ناگهان سرت را تکان میدهی و می گویی:

نه هیچ کدام

هیچ کدام این ها نیست چیز دیگری است

یک حادثه دیگری و خلقت دیگری

و داستان دیگری است

و خدا آن را تازه آفریده است

دکتر علی شریعتی