ميان هر رگم از عشق جوي مي جاري ست

چنين كه مست تو هستم چه جاي هوشياري است؟

چو برق جستن و خندان به مرگ پيوستن

جنون عشق چه زيباست،گرچه بيماريست

ز شور عشق،شب و روز،پلك سنگينم

به حالتي است كه فارغ ز خواب و بيداريست

اگرچه عقل مجال حضور مي طلبد

حذر مراست ز ديوانه اي كه آزاري است

تو را كه دشنه به اشك آب داده ام ،نه عجب

اگر كه تشنه به خون است و زخم او كاري است

ببند اين دل ديوانه خوي را كه ازو

مرا اميد رهايي بدين گرفتاري ست

چو نيست نامه از سويت،نسيم از كويت

چه كامكاريم از ياري و هواداري ست؟

طلوع مهر تو در طليعه ي سحر است

عبور زورق زر از كران زنگاري ست

به بار دانشت،اي دوست،حسرت است مرا

اگرچه رمز سبكباليم سبكباري ست

افق به سرخي عشق است گاه پروازم

كه بال برفيم از خون و شعله گلناري ست

به پاسخم غزلي ساز كن كه حافظ گفت:

"بنال بلبل اگر با منت سر ياري ست…"

(سیمین بهبهانی)

تقدیم به او که با هر نفسم هزاران بار دوسش دارم.